Biografia Moliera ostatnidzwonek.pl
      Świętoszek | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Świętoszek

Biografia Moliera

W trzechsetną rocznicę urodzin Moliera Jacques Copeau napisał przemówienie, w którym stwierdził, że ten komediopisarz: „To coś więcej niż geniusz, to wielki duch, który naraża się i poświęca, aby teatr zmienił swój sens, swoją naturę, swoje znaczenie. Odnajduje zasadę życia, staje się prawdziwie sztuką, w której duch twórczy i środki realizacji łączą się ze sobą jak najściślej, w której zasady rzemiosła są współistniałe z natchnieniem twórczego artysty”.

Prawdziwe nazwisko Moliera to Jean Baptiste Poquelin. Ten genialny komediopisarz francuski i jeden z najwybitniejszych pisarzy literatury europejskiej, odnowiciel dramatu komicznego w XVII wieku, żył w latach 1622-1673.

Urodził się w poważanej i zamożnej paryskiej rodzinie mieszczańskiej. Oczekiwano, że przejmie po ojcu prestiżowy tytuł nadwornego tapicera (z jego usług korzystał król Francji) i królewskiego lokaja. Młodego Jeana posłano do prestiżowych szkół. Staranne nauki pobierał w znanym jezuickim kolegium Clermont w Paryżu, a potem w Orleanie, gdzie studiował prawo.

Wszyscy oczekiwali, że przedłuży rodzinną tradycję i stanie się kolejnym przykładem wzorowego mieszczanina… W tym momencie jego życia nastąpił przełom, ponieważ Molier, ku przerażeniu rodziny, zrezygnował ze wszystkich przywilejów wiążących się z jego urodzeniem, statusem w społeczeństwie oraz wykształceniem i wybrał inną drogę życia. Poszedł w stronę aktorstwa, wybierając niepewny los artysty, reżysera i teatralnego przedsiębiorcy.

[zr]Sceniczne nazwisko Molier przyjął prawdopodobnie dlatego, by oszczędzić zawiedzionemu ojcu wstydu, ponieważ zawód i tryb życia aktora nie cieszył się w XVII wieku poważaniem.[/zr]

Wybór ten nie był jednak przypadkowy, ponieważ Molier już jako dziecko przejawiał zainteresowanie sztukami teatralnymi. Mając dwadzieścia jeden lat, zakochał się w starszej o sześć lat doświadczonej aktorce Madeleine Bjart i związał się z jej teatralną rodziną, tworząc grupę L’Illustre Theatre, którą później samodzielnie kierował. Niestety, nie wiodło im się dobrze, na dowód czego mogę przytoczyć fakt, iż ich teatr w Paryżu zbankrutował.


Mimo tego, Molier nie zrezygnował ze swych marzeń – wspólnie z tą grupą wyjechał na prowincję Francji, gdzie realizował się jako aktor, dyrektor, ale przede wszystkim autor sztuk teatralnych.

[nr]Należy wspomnieć w tym miejscu, że styl życia, jaki prowadził Molier, czyli wędrowny, niestabilny żywot aktora społeczeństwo uważało za niemoralny, godny potępienia, występny.[/nr]

Ponosił konsekwencje wyboru swej życiowej drogi, miał niejednokrotnie poważne problemy. Nie licząc upokorzeń, borykał się stale z problemami finansowymi, a raz nawet trafił do więzienia z powodu niewypłacalności (wykupił go ojciec). Mimo wszystko tak kochał teatr, że nie zrezygnował ze swej pasji nigdy.

W 1658 roku, po dwunastoletniej nieobecności w Paryżu, trzydziestosześcioletni Molier powrócił do stolicy Francji. Wtedy właśnie uśmiechnęło się do niego szczęście i zaczął się drugi okres jego twórczości. Wzbudził zainteresowanie króla Ludwika XIV, który otoczył trupę Bjart opieką i troską. Od tego momentu, aż do śmierci, czyli przez 15 lat, Molier prowadził w Paryżu własny teatr, w którym grał główne role w sztukach, wychodzących spod jego genialnego pióra. Molier stał się bardzo popularny wśród dworzan króla, którym organizował rozrywki w swym teatrze.

Jego komedie, które po dziś dzień rozśmieszają czytelników i widzów, w XVII wieku przysporzyły pisarzowi wielu wrogów. Molier, z dnia na dzień, stał się obiektem ostrych ataków, czego przykładem może być negatywne przyjęcie pierwszej paryskiej premiery jego komedii „Pocieszne wykwintnisie”.

Prawdziwa „wojna” rozpętała się po przedstawieniu sztuki „Szkoła żon”, gdy oskarżono twórcę pierwszy raz (i nie ostatni!) o …niemoralność! Krytyk Jacques Guicharnaud zauważył: „W zasadzie nierealistyczne, jak wszystkie utwory poetyckie, najważniejsze sztuki Moliera z tego okresu pokazują, że życie każdego jest romansem, farsą, nieprzyzwoitością. Ich efekt można porównać z tym, co by się stało, gdyby w filmie Macka Sennetta błazen, rzucając tortem, jakimś cudem filmowej techniki opryskał twarze całej widowni. Pobożni, dobrze urodzeni, kochankowie, mężowie poczuli się dotknięci: powiedziano im właśnie, że są hipokrytami lub głupcami, że są śmieszni lub mają rogi. Nierzeczywistość wtargnęła do rzeczywistości. Widz wątpi w siebie – lub raczej wprowadza się go w stan zakłamania – po to, by mógł w siebie nie zwątpić”.

strona:    1    2  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Molier zmarł w wieku pięćdziesięciu jeden lat… na scenie, grając w przedstawieniu:
a) „Chory z urojenia”
b) „Miłość lekarzem”
c) „Mieszczanin szlachcicem”
d) „Mizantrop”
Rozwiązanie

Molier urodził się w roku:
a) 1618
b) 1629
c) 1634
d) 1622
Rozwiązanie

Molier urodził się w poważanej i zamożnej rodzinie:
a) ziemiańskiej
b) arystokratycznej
c) hrabiowskiej
d) mieszczańskiej
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Świętoszek” - streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Świętoszka” w pigułce
Geneza, czas i miejsce akcji „Świętoszka”
Problematyka „Świętoszka”
Struktura „Świętoszka”
Komizm i humor w „Świętoszku”
Biografia Moliera
Motywy literackie w „Świętoszku”
Plan wydarzeń „Świętoszka”
Twórczość Moliera
„Świętoszek” na dużym ekranie
Najważniejsze cytaty „Świętoszka”
Bibliografia




Bohaterowie
Charakterystyka Tartuffe`a
Charakterystyka Orgona
Pozostali bohaterowie „Świętoszka”





Tagi:
• Streszczenie Świętoszka • Świętoszek Moliera • Molier Świętoszek • Komizm Świętoszka • Tartuffe charakterystyka